Larissa Groeneveld, ‘onthoud die naam’, schreef le Figaro in 1995. Al ruim vijfentwintig jaar maakt zij muziek op hoog niveau door trouw te zijn aan haar eigen stijl en muzikale passie. Dat betekent: aandacht voor zowel het onaardse lichte als het aardse warme van muziek, toewijding aan details gecombineerd met een subtiel gevoel voor grote lijnen. ‘Ingehouden en tegelijk opwindend’, werd haar spel wel genoemd; ‘aristocratisch’, ‘gracieus’ en ‘poëtisch’. 

In de loop der jaren heeft Larissa Groeneveld met verschillende bevriende musici vaste ensembles gevormd. Met pianist Frank van de Laar vormt zij sinds 1981 een vast duo, met pianiste Ellen Corver en violist Peter Brunt kan ze volgend jaar het 25-jarige jubileum van het Osiris Trio vieren en met harpiste Gwyneth Wentink heeft ze onlangs een nieuwe cd opgenomen. Ook speelde ze samen met onder andere Herman Krebbers, Natalia Gutman, Giora Feidman, Giovanni Sollima en Reinbert de Leeuw, met wie zij een cd heeft opgenomen met het trio van Gorezki Ze trad regelmatig op met collega-cellist Ernst Reijseger, bijvoorbeeld in het voor hen geschreven dubbelconcert door Guus Janssen. Samen met Reijseger nam ze een cd op met werk van Reijseger zelf. 

Wat haar repertoire betreft is ze altijd op zoek naar verrassingen. Van de grote klassieke componisten speelt ze behalve het bekende repertoire ook graag minder bekende werken en daarnaast ligt haar hart bij hedendaagse composities. Vele vooraanstaande Nederlandse componisten, waaronder Theo Loevendie, Theo Verbey en Guus Janssen schreven nieuwe stukken voor haar. Tijdens de Amsterdamse Cellobiënnale 2010 speelde zij onder andere de wereldpremière ‘Bandersnatch voor cello en pianola’ van Theo Verbey en tijdens de komende Cellobiënnale zal ze met Gwyneth Wentink de wereldpremière van het duo voor harp en cello van Theo Loevendie spelen. 

Haar opleiding volgde Larissa Groeneveld aan het Sweelinck Conservatorium in Amsterdam bij Dmitri Ferschtman, waar zij in 1990 met de hoogste onderscheiding afstudeerde. Zij zette haar studie voort bij Natalia Gutman aan de Hochschule für Musik in Stuttgart, en volgde lessen bij onder andere Mstislav Rostropovich, Daniel Shafran en Yo Yo Ma.

Met het Osiris Trio geeft zij naast de vele concerten in Europa, ook regelmatig concerten in Amerika, Zuid-Amerika en Canada. Het trio werd veelvuldig bekroond, onder andere in 1992 met de Philip Morris Finest Selection en de prestigieuze Annie Bosboom Prijs 1997. In 1996 speelden ze in de serie Rising Stars, georganiseerd door het Concertgebouw Amsterdam, waardoor ze zich presenteerden in de belangrijkste kamermuziekcentra van Europa en in Carnegie Hall in New York.

In 1988 debuteerde Larissa Groeneveld in de Grote Zaal van het Concertgebouw in Amsterdam met het Tripelconcert van Beethoven. Sindsdien heeft ze als soliste met vele grote orkesten opgetreden, waaronder het Nederlands Philharmonisch Orkest, de Stuttgarter Philharmoniker, de Berliner Symfoniker en het St. John's Smith Square Orchestra. In 2005 speelde zij het celloconcert van Gulda met de leden van het Koninklijk Concertgebouw Orkest.  
Zij is verbonden als hoofvakdocente aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag voor cello en kamermuziek. Ook werkt zij met jong talent, verbonden aan het AMT, Academie Muzikaal Talent.

Larissa Groeneveld bespeelt een Domenico Busam cello uit Venetië, 1765. 

De pers over Larissa Groeneveld:

‘Retenez bien ce nom, Larissa Groeneveld, il s'agit d'une jeune violoncelliste,à le beauté tendrement impérieuse. Cette merveilleuse artiste, a été incomparable de tenue de puissance intérieure,de tension magnifiquement contròlée, avec un sens inné de la vraie poésie.’ Le Figaro 

‘It was here that Ms. Groeneveld's sonorous tone and firm phrasing was to be felt, and she was impressive again sounding the lament theme, making the odd intervals right and forceful.’ The New York Times 

De pers over het Osiris Trio

‘They play the music brilliantly. The rhythmical richness of Martin`s piano trio, the attractive approach to Dvorak`s Dumky and the virtuoso gimmicks and jokes of Charles Ives all add up to chamber music performed at the highest level.’ HP/De Tijd

‘Most obvious is their driving force...invariably performed in the most sublime way . . . audibly kindred spirits . . . a crystal-clear three-dimensional performance . . . an extraordinary musicality with a deceptive touch of simplicity.’ NRC Handelsblad

‘Particularly in Ives and Shostakovich it becomes clear that we are dealing with three musicians of exceptional stature.’ Luister